Dark Sense questions the creative opportunities and artistic innovation in darkness. In what ways does darkness alter the creative process? Could it also be used to trick, shift, my artist habit, dogmas and automatisms? I have made several ’touching portraits’ in complete darkness to develop a new ‘dark sense’, presenting the traces and trajectories of my voluntary blindness.
Note : FILM : Frans Gentils-Private Schelter 2014
bigger illustrations : https://photos.app.goo.gl/ADimx3C69tkDerYy1
Dark Sense Drawings.
These tactile portraits after live models were made in complete darkness in a bunker in Ghent and Raversyde.
The project was carried out in collaboration with Prof. Paul Boon of the Department of Neurology at Ghent University Hospital for his own research and with curator Tim Joye.
Description: My left palm and fingers become eyes that the person standing next to me is probing, at the same time I try to draw what I feel with my right hand.
A reference to my memory is inevitable, yet I try to ignore my visual memory as much as possible.
Every check on what I have done, do or will do falls away.
Every orientation disappears like the horizon, perspective, above and below.
Visual perception is in fact limited to 2 dimensions, with tactile perception you are in three dimensions: you can feel in front, side and back at the same time; Fingers become eyes that provide information from many angles. This information is converted into 2D on paper, one then looks at This drawing is as if it were drawn in 2D through the eyes, which isn’t correct. The torn apart and sometimes chaotic result casts a new light on how I can draw and paint portraits.
Dark Sense Drawings.
Deze tastportretten naar levend model werden gemaakt in volledige duisternis in een bunker te Gent en Raversyde.
Het project gebeurde in samenwerking met prof. Paul Boon van de afdeling neurologie UZ Gent voor eigen onderzoek en met curator Tim Joye.
beschrijving: Mijn linker handpalm en vingers worden ogen die de persoon die naast mij staat aftast, tegelijkertijd tracht ik met mijn rechterhand te tekenen wat ik voel.
Een referentie naar mijn geheugen is onvermijdelijk, toch tracht ik mijn visueel geheugen zo veel mogelijk te negeren.
Elke controle op wat ik gedaan heb, doe of ga doen valt weg.
Elke oriëntatie verdwijnt zoals de horizon, perspectief, boven en onder.
Visuele waarneming is in feite beperkt tot 2dimenties, bij voelsmatige waarneming zit je in drie dimensies: je kan tegelijkertijd voor , zij en achterkant voelen; vingers worden ogen die vanuit vele gezichtshoeken informatie geven. Deze informatie wordt op papier omgezet in 2D, men kijkt dan naar deze tekening alsof deze via de ogen in 2D getekend is wat niet klopt.
Het uiteen gerukte en soms chaotische resultaat werpt een nieuw licht hoe ik portretten kan tekenen en schilderen.